Raport roczny 2012

III. Gospodarka i sektor bankowy w 2012 roku

III.1. Stopniowe wyhamowywanie tempa rozwoju

Rok 2012 zakończył się wyhamowaniem wzrostu polskiej gospodarki do 2,0% wobec 4,3% w 2011 roku. Spowolnieniu wzrostu gospodarczego towarzyszyło niewielkie spowolnienie inflacji, która po osiągnięciu 4,3% w 2011 roku spadła do 3,7% w roku 2012.

Zmiana średnioterminowego trendu wzrostu PKB i inflacji skłoniła Radę Polityki Pieniężnej (RPP) do przejścia od polityki restrykcyjnej, zakończonej ostatnią podwyżką stóp procentowych w maju, poprzez neutralną, aż do akomodacyjnej, która zaowocowało pierwszą obniżką stóp procentowych w listopadzie, a kolejną w grudniu 2012 roku. W konsekwencji, główna stopa procentowa NBP na koniec 2012 roku wyniosła 4,25%. Na posiedzeniach RPP w styczniu i w lutym 2013 roku stopy procentowe zostały ponownie obniżone, każdorazowo o 25 p.p.

Rok 2012 był bardzo łagodny dla polskiej waluty, która po rozpoczęciu roku na poziomie 4,50 umocniła się w okolice 4,10 wobec euro na koniec grudnia 2012 roku. Umocnienie nie było ściśle jednokierunkowe, gdyż epizody osłabienia złotego zbiegały się w czasie ze wzrostem rynkowej awersji do ryzyka w związku z problemami strefy euro. Moment szczególnego umocnienia polskiej waluty przypadł na przełom 2012 i 2013 roku, kiedy wsparciem dla polskiej waluty okazały się wzmożone napływy kapitału portfelowego z zagranicy na polski rynek obligacji. W poszukiwaniu dodatnich stóp zwrotu inwestorzy zagraniczni zostali zmuszeni do zwiększenia średniej zapadalności swoich portfeli i/lub alokowania środków w papiery o nieco wyższym, lecz nie nadmiernym ryzyku kredytowym. Polski rynek obligacji okazał się idealnym miejscem dla tego typu alokacji.

Wzrost gospodarczy i inflacja

Pod koniec 2011 roku tempo wzrostu PKB wyniosło 4,6% rok do roku. Szacunkowe dane Banku wskazują, że w IV kwartale 2012 roku obniżyło się ono do poziomu około 0,5% w stosunku do roku 2011 (a nawet niżej). Przyczyny wyhamowania polskiej gospodarki były dwojakiego rodzaju. Z jednej strony, znacząco spadła dynamika eksportu (z 7,7% w całym 2011 roku do 0,7% w III kwartale 2012 roku), która była pochodną spadkowej trajektorii PKB oraz restrykcyjnej polityki fiskalnej krajach strefy euro. Z drugiej strony, w Polsce nastąpiło silne ograniczenie popytu wewnętrznego, wynikające z:

  • dalszego spadku tempa wzrostu konsumpcji (z 1,7% rok do roku w I kwartale 2012 roku do około 1% w IV kwartale 2012 roku), które było kontynuacją trendu spadkowego, zapoczątkowanego po niewielkim cyklicznym ożywieniu z 2010 roku. Przyczyn osłabienia konsumpcji należy upatrywać głównie w spadku realnego dochodu rozporządzalnego, na który wpływ miała wysoka inflacja w I połowie 2012 roku, a następnie postępujące w szybkim tempie spadki tempa wzrostu płac,
  • spowolnienia dynamiki wzrostu inwestycji z 6% rok do roku w I kwartale 2012 roku do około -1% w IV kwartale 2012 (już w III kwartale dynamika inwestycji była ujemna). Na spowolnienie popytu inwestycyjnego wpływ ma tymczasowe ograniczenie wydatków publicznych na infrastrukturę oraz spowolnienie prywatnych inwestycji, które reagują z opóźnieniem na koniunkturę w gospodarce.

Na początku 2012 roku roku inflacja CPI wyniosła około 4% rok do roku i pozostawała na stabilnym poziomie w I połowie 2012 roku. W kolejnych miesiącach, na obniżenie inflacji wpływ miały efekty bazy statystycznej, umocnienie złotego oraz spadki cen żywności i paliw, które sprowadziły inflację do poziomu 2,4% na koniec 2012 roku (cel NBP). W tym samym czasie następował spadek inflacji bazowej z 2,5% rok do roku na początku 2012 roku do 1,4% na koniec 2012 roku, dlatego też spadki cen miały również podłoże związane z cyklicznym hamowaniem polskiej gospodarki.

Stopy procentowe

Początek roku charakteryzował się restrykcyjną polityką pieniężną. W maju 2012 roku, RPP podniosła stopy procentowe do poziomu 4,75%, ignorując cykliczne symptomy nadchodzącego spowolnienia gospodarczego oraz rychłe spadki inflacji.

We wrześniu 2012 roku polityka RPP stała się bardziej neutralna, natomiast w październiku została zapowiedziana listopadowa obniżka stóp procentowych, która faktycznie miała miejsce (4,50%). W grudniu 2012 roku stopy procentowe spadły do 4,25%, w styczniu 2013 roku zostały obniżone do 4,00%, a w lutym do 3,75%.

Obniżki stóp procentowych zbiegły się ze spadkiem inflacji. Skutkiem tego był wzrost realnych stóp procentowych w gospodarce. W konsekwencji, również kurs złotego utracił uzyskaną w 2008 roku cykliczność i nie osłabiał się wraz ze spadkiem dynamiki PKB. Zdaniem BRE Banku, nie będzie to neutralne wobec trajektorii dynamiki PKB w 2012 roku. Cykliczność zaburzały też wspomniane napływy kapitału na polski rynek obligacji. Faworyzowały one dłuższe terminy zapadalności papierów skarbowych. W 2012 roku udział inwestorów zagranicznych w finansowaniu polskiego długu zbliżył się do 50%.

III.2. Sektor bankowy lustrem gospodarki

Rok 2012, pod względem wyników finansowych okazał się lepszy dla polskiego sektora bankowego od rekordowego 2011 roku. Zysk netto sektora wyniósł 16,1 mld zł, wobec 15,5 mld zł za 2011 rok (+3,9%). Wynik finansowy po rozłożeniu na poszczególne miesiące wykazuje w 2012 roku większą stabilność niż w ubiegłym roku. Przy założeniu, że w 2013 roku nie wystąpią żadne nieprzewidziane okoliczności, zysk netto sektora bankowego z dużym prawdopodobieństwem powinien charakteryzować się stabilnością.

Do wzrostu zysku netto przyczynił się przede wszystkim wzrost dochodu (+2,6%), który w 2012 roku wyniósł 58,8 mld zł w porównaniu do 57,3 mld zł w 2011 roku. Z kolei na wzrost dochodu wpływ miały wszystkie jego główne składowe, w tym wynik odsetkowy (35,5 mld zł, tj.+1,5% rok do roku;) oraz wynik prowizyjny (14,3 mld zł, tj. +0,4% rok do roku;).

W 2012 roku banki starały się utrzymywać dyscyplinę kosztową, aczkolwiek w ujęciu procentowym koszty wzrosły bardziej niż dochody. Koszty działania banków w 2012 roku wyniosły 27,8 mld zł (30,3 mld zł łącznie z amortyzacją), co stanowi wzrost o 4,1% w porównaniu z rokiem 2011 (+3,7% łącznie z amortyzacją).

W 2012 roku obserwowano lekkie pogorszenie się portfeli kredytowych banków, co przełożyło się na wzrost odpisów z tytułu utraty wartości kredytów i pożyczek o 7,2% w porównaniu z rokiem 2011 do 8,0 mld zł w 2012 roku.

Rok 2012 upłynął w sektorze bankowym w Polsce pod znakiem stale polepszającej się adekwatności kapitałowej banków. Współczynnik wypłacalności, w przeciwieństwie do roku 2011, pozostawał w trendzie wzrostowym i na koniec 2012 roku wyniósł 14,74% w porównaniu z 13,10% na koniec 2011 roku. Podobnie współczynnik wypłacalności liczony na bazie funduszy podstawowych (współczynnik Core Tier 1) wzrósł z 11,71% na koniec 2011 roku do 13,13% na koniec 2012 roku.

Od strony oferty polski sektor bankowy cechowały w 2012 roku następujące trendy:

  • ograniczanie wartości finansowania zagranicznego działalności banków na rzecz rozwoju bazy depozytowej (i wzrost kosztów związanych z pozyskiwaniem depozytów klientów) oraz emisje długoterminowych instrumentów dłużnych,
  • spadek tempa wzrostu kredytów, zarówno dla przedsiębiorstw, jak i dla gospodarstw domowych (mieszkaniowych i konsumpcyjnych),
  • zaostrzenie polityki kredytowej banków wobec MSP (w porównaniu z dużymi przedsiębiorstwami),
  • spadek jakości kredytów dla sektora budowlanego,
  • rozwój bankowości mobilnej i dostęp do konta lub do innych usług bankowych za pomocą urządzeń przenośnych takich jak telefony komórkowe, smartfony, tablety: w chwili obecnej prawie wszystkie liczące się na rynku banki komercyjne oferują mniej lub bardziej zaawansowaną bankowość mobilną,
  • niemal całkowite ograniczenie nowej akcji kredytowej w walutach obcych dla klientów detalicznych wynikające z wprowadzonej przez KNF od stycznia 2012 roku Rekomendacji S,
  • wygaśnięcie z końcem roku 2012 programu dopłat rządowych „Rodzina na swoim”.

Suma bilansowa polskiego sektora bankowego wzrosła o 4,5% w porównaniu z końcem 2011 roku i przekroczyła 1,3 biliona zł. Po stronie pasywnej zdecydowanie szybciej rosły kapitały (+14,2%) niż zobowiązania (+3,4%).

Rok 2012, w przeciwieństwie do 2011, cechował się zdecydowanym osłabieniem dynamiki wzrostu zarówno kredytów jak i depozytów. Miało to miejsce zarówno w obszarze gospodarstw domowych jak i przedsiębiorstw. Bardziej szczegółowo sytuacja przedstawiała się następująco:

  • Depozyty gospodarstw domowych wzrosły w 2012 roku o 38,6 mld zł, tj. 8,1% do kwoty 516 mld zł, ale zaobserwować można było wolniejszy przyrost oszczędności. Dla porównania w roku 2011 wzrost wyniósł 55 mld zł, tj. 13,0%. Towarzyszyła temu wysoka dynamika zmian wartości aktywów ulokowanych w TFI – w całym 2012 roku wzrosła ona o 27,2% rok do roku, z czego za 45,6% odpowiedzialne było dodatnie saldo wpłat i wypłat.
  • Wzrost wartości kredytów udzielonych gospodarstwom domowym był w 2012 symboliczny i wyniósł zaledwie 1,2 mld zł, tj. 0,2%. Dla porównania w roku 2011 wzrost ten wyniósł ponad 56 mld zł, tj. 12,0%. Dynamika kredytów dla gospodarstw domowych spadła w grudniu 2012 roku do poziomu 0,1% (po wyłączeniu zmian kursowych wyniosła 2,8%). Tak duży spadek w dużej mierze związany jest z umocnieniem złotego i ciągle ponad 50% udziałem kredytów walutowych w portfelu należności hipotecznych gospodarstw domowych:
    • Dynamika kredytów mieszkaniowych wyniosła w grudniu 2012 roku około 4,5% rok do roku wobec 9,9% w grudniu 2011 (po wyłączeniu efektów kursowych);
    • Wolumen kredytów konsumpcyjnych w grudniu 2012 roku obniżył się do 128,3 mld zł, a roczna stopa wzrostu wyniosła -4,6% (po raz pierwszy od połowy 2009 roku).

  • Depozyty przedsiębiorstw na koniec 2012 roku spadły o 14,7 mld zł, tj. 7,1% w porównaniu z końcem 2011 roku. Jeszcze w ciągu 2011 roku cechował je wzrost (+22,4 mld zł). Poza negatywnym efektem wysokiej bazy statystycznej z końca 2011 roku za wynik odpowiedzialne są słabe wyniki finansowe przedsiębiorstw.

  • W przypadku przedsiębiorstw wartość udzielonych kredytów wzrosła o 7,6 mld zł, tj. 2,9%, ale był to znacznie skromniejszy wzrost niż w roku 2011 (+44,8 mld zł, tj. 20,4%). Co więcej, nowa akcja kredytowa przeznaczana jest głównie na finansowanie bieżące. Najsilniejszy spadek inwestycji nastąpił w branżach usługowych oraz wśród firm działających wyłącznie na rynku krajowym, co wskazuje na dużą korelację zmian inwestycji i zachowania konsumentów.

Podobnie jak w roku 2011, również w roku 2012 wśród banków komercyjnych (nie spółdzielczych) dał się zaobserwować trend konsolidacyjny. W fuzjach brały udział także te z pierwszej dziesiątki największych banków. Efektem tego trendu jest zmniejszająca się liczba banków komercyjnych w Polsce. Na koniec 2012 roku było ich 45 w porównaniu z 47 na koniec 2011 roku oraz 49 na koniec 2010 roku.

III.3. Zmiany w rekomendacjach Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) dotyczących banków

Nowelizacja Rekomendacji T

Rekomendacja T, dotycząca dobrych praktyk w zakresie zarządzania ryzykiem detalicznych ekspozycji kredytowych obowiązuje od grudnia 2010 roku. 26 lutego 2013 roku Komisja Nadzoru Finansowego wydała nowelizację Rekomendacji, której postanowienia dotyczą wszystkich banków objętych przepisami prawa polskiego oraz działających na terenie Polski oddziałów instytucji kredytowych. Zakres przedmiotowy Rekomendacji również uległ zmianie, gdyż nowa Rekomendacja T zakłada rozdzielenie kompetencji Rekomendacji T i Rekomendacji S, poprzez wyłączenie z Rekomendacji S ekspozycji kredytowych finansujących nieruchomości, które nie są zabezpieczone hipotecznie, i skupienie się jedynie na rynku kredytów hipotecznych. W konsekwencji, Rekomendacja T dotyczy wszystkich kredytów detalicznych z wyłączeniem kredytów hipotecznych oraz kredytów udzielanych na zakup papierów wartościowych.

Zgodnie z nową Rekomendacją T, w obszarze relacji z klientami, bank powinien posiadać sporządzone w formie pisemnej procedury wewnętrzne zgodne z ustawą o kredycie konsumenckim, określające formę i zakres informowania każdego klienta ubiegającego się o kredyt detaliczny.

Nowelizacja wprowadza zwiększenie wymogów w zakresie udzielania i zarządzania walutowymi ekspozycjami kredytowymi, dotyczących m.in. na uzyskaniu przez bank pisemnego oświadczenia potwierdzającego, że klient ma świadomość ryzyka i konsekwencji związanych z zaciąganym zobowiązaniem oraz, że klient otrzymał od banku wszelkie informacje niezbędne do podjęcia decyzji w zakresie zaciąganego kredytu (dotyczące wpływu spreadu walutowego na wielkość kredytu i poziom obciążenia jego spłatą).

Ponadto, nowa Rekomendacja zakłada wprowadzenie uproszczonych zasad badania zdolności kredytowej klientów detalicznych oraz odejście od ustalanie przez KNF sztywnych norm dotyczących maksymalnego poziomu wskaźnika zadłużenia do dochodu (DtI). Wartość wskaźnika DtI powinna być określona przez zarząd banku i ustalona w zatwierdzonej przez radę nadzorczą banku strategii zarządzania ryzykiem.

Rekomendacja T jednoznacznie wskazuje na konieczność każdorazowego korzystania przez banki z zewnętrznych baz danych, np. z Biura Informacji Kredytowej czy z informacji udostępnianych przez biura informacji gospodarczej, w procesie oceny zdolności kredytowej klienta detalicznego.

KNF oczekuje, że zalecenia znowelizowanej Rekomendacji T zostaną wprowadzone nie później niż do dnia 31 lipca 2013 roku.

Nowelizacja Rekomendacji S

W dniu 21 grudnia 2012 roku Komisja Nadzoru Finansowego przedstawiła projekt planowanych zmian w Rekomendacji S, dotyczącej dobrych praktyk w zakresie zarządzania ekspozycjami kredytowymi zabezpieczonymi hipotecznie. Jej postanowienia mają być skierowane nie tylko do wszystkich banków objętych przepisami prawa polskiego, ale również do działających na terenie Polski oddziałów instytucji kredytowych.

Zgodnie z nowelizacją Rekomendacji S, walutowe kredyty mieszkaniowe powinny być produktem niszowym, oferowanym wyłącznie kredytobiorcom uzyskującym trwałe dochody w walucie kredytu. Ponadto bank nie powinien kredytować pełnej wartości nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia, mając na uwadze wysokie ryzyko po stronie klienta, banku i gospodarki, związane z wysokimi współczynnikami zadłużenia do wartości jego zabezpieczenia (LtV) oraz wysokie koszty obsługi kredytu przez klienta.

W projekcie Rekomendacji S wprowadzono ograniczenie dotyczące maksymalnego poziomu wskaźnika LtV do 80%, a w razie dodatkowego ubezpieczenia kredytu u wiarygodnego ubezpieczyciela – do 90% przy zastosowaniu dwuletniego okresu przejściowego. Przez pierwszy rok obowiązywania Rekomendacji limit wynosiłby 100%, w drugim roku 90%, a w kolejnych okresach, tak jak wskazano powyżej, odpowiednio 80% lub 90%. Biorąc pod uwagę wpływ długiego okresu kredytowania na wysokość raty oraz koszt odsetkowy całego kredytu, w treści nowelizowanej Rekomendacji S zaproponowano wydłużenie maksymalnego okresu kredytowania przyjmowanego na potrzeby analizy zdolności kredytowej z 25-letniego do 30-letniego.

Ostatnią istotną zmianą w treści nowelizowanej Rekomendacji S jest wprowadzenie zaleceń dotyczących relacji z klientami. W szczególności zalecenia przewidują, aby klient przed zawarciem umowy otrzymał wszystkie informacje istotne dla oceny ryzyka i kosztów związanych z zawarciem umowy.

Nowelizacja Rekomendacji S ma wejść w życie w marcu 2013 roku, z sześciomiesięcznym terminem implementacji.

Rekomendacja J

W dniu 11 września 2012 roku Komisja Nadzoru Finansowego przyjęła nową Rekomendację J, dotyczącą dobrych praktyk zarządzania ryzykiem kredytowym związanym z ekspozycjami kredytowymi zabezpieczonymi hipotecznie lub dla których zabezpieczeniem docelowym ma być hipoteka, w zakresie gromadzenia i przetwarzania przez banki danych o rynku nieruchomości zawartych we własnych i międzybankowych bazach danych. Nowe przepisy dotyczyć będą wszystkich banków, dla których udział ekspozycji zabezpieczonych hipotecznie w portfelach kredytowych przekracza 10%.

Zgodnie z Rekomendacją J, banki mają stosować jednolite standardy gromadzenia, przetwarzania i udostępniania danych o rynku nieruchomości. Informacje będą przechowywane w „wiarygodnych bazach”, w których znajdą się odpowiednie informacje identyfikujące daną nieruchomość (wg ustaleń KNF). Rekomendacja J wejdzie w życie 1 października 2013 roku. Wyjątek stanowią rekomendacje nr 11 i 12, dotyczące m.in. stosowania modeli statystycznych, które zaczną obowiązywać dopiero od 1 kwietnia 2014 roku.

Rekomendacja J, stanowi dopełnienie zasad określonych w Rekomendacji S dotyczącej dobrych praktyk w zakresie zarządzania ekspozycjami kredytowymi finansującymi nieruchomości i zabezpieczonymi hipotecznie oraz rekomendacji T dotyczącej dobrych praktyk w zakresie zarządzania ryzykiem detalicznych ekspozycji kredytowych, a co za tym idzie wyznacza wskazane w Rekomendacji S, minimalne kryteria wiarygodności baz danych.

Nowelizacja rekomendacji M

W dniu 8 stycznia 2013 roku Komisja Nadzoru Finansowego przedstawiła znowelizowana wersję Rekomendacji M, wprowadzonej po raz pierwszy w 2004 roku, a dotyczącej ryzyka operacyjnego banków.

Nowelizacja Rekomendacji M dotyczy funkcjonowania wnętrza organizacji (awarie systemów informatycznych, zawodność procedur, etc.). Banki zostały zobowiązane m.in. tworzenia tzw. map ryzyka, tworzenia procedur, które zmniejszają ryzyko operacyjne oraz przeprowadzania testów i symulacji, które mają pokazać w jakim stopniu instytucje są przygotowane na najgorsze scenariusze.

Rekomendacja M powinna wejść w życie do końca czerwca 2013 roku. Część zapisów, dotycząca publikowania informacji o zarządzaniu ryzykiem operacyjnym zacznie obowiązywać z końcem 2013 roku.

Stanowisko Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie polityki dywidendowej instytucji finansowych

W dniu 27 listopada 2012 roku Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) przyjęła stanowisko w sprawie zasad polityki dywidendowej instytucji finansowych (banki, zakłady ubezpieczeń i reasekuracji, powszechne towarzystwa emerytalne, towarzystwa funduszy inwestycyjnych oraz domy maklerskie). KNF uznała, iż w warunkach utrzymującego się podwyższonego ryzyka w otoczeniu zewnętrznym, przejawiającego się w szczególności sytuacją na międzynarodowych rynkach finansowych oraz prognozami spowolnienia gospodarczego, należy kontynuować politykę wzmacniania bazy kapitałowej polskich instytucji finansowych jako podstawy ich stabilności, bezpieczeństwa oraz dalszego rozwoju. Zgodnie z zaleceniami KNF, do wypłaty dywidendy uprawnione będą banki spełniające łącznie następujące kryteria:

  • Wartość współczynnika wypłacalności powyżej 12%;
  • Wartość współczynnika Core Tier 1 powyżej 9%;
  • Prognozowana wartość współczynnika wypłacalności i współczynnika Core Tier 1 na koniec 2013 roku we wszystkich scenariuszach testów warunków skrajnych (bazowym, szokowym I i II) odpowiednio powyżej 12% i 9%;
  • Ocena BION, zarówno w zakresie poziomu kapitału, jak i adekwatności kapitałowej lepsza niż 2,5;
  • Ogólna ocena BION lepsza niż 2,5.

Banki, które nie spełnią jednego lub więcej z powyżej wymienionych kryteriów zostały zobligowane do zatrzymania 100% wypracowanego w 2012 roku zysku. Wszystkie pozostałe banki mogą wypłacić dywidendę za 2012 rok podatkowy, ale do maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 75% rocznego zysku.

III.4. Przewidywane tendencje w gospodarce w 2013 roku i ich wpływ na sektor bankowy

Zdaniem Głównego Ekonomisty BRE Banku w 2013 roku tempo wzrostu PKB będzie niższe niż w 2012 roku i wyniesie 0,6%. Dodatnie tempo wzrostu generowane będzie jednak przez pewne ożywienie gospodarcze w II połowie 2013 roku, natomiast w I połowie 2013 roku, BRE Bank spodziewa się recesji z ujemnym tempem wzrostu PKB biorąc pod uwagę napływające dane oraz zaobserwowane zależności ekonomiczne. Z kolei, przypuszczenie dotyczące ożywienia w II połowie 2013 roku oparte jest na historycznych własnościach szeregów czasowych i może być ono odłożone w czasie, a nawet słabsze niż spodziewane.

W rezultacie, będzie to wiązało się z dalszym spadkiem inflacji poniżej celu NBP w połowie 2013 roku oraz dalszymi obniżkami stóp NBP do poziomu 3,25% na koniec 2013 roku. Nieantycypowana przez rynki finansowe recesja w I połowie 2013 roku doprowadzi do osłabienia złotego wobec euro (skalę tego osłabienia BRE Bank szacuje na 4,30 w I kwartale 2013 roku), jednak w miarę umacniania się globalnego ożywienia złoty może się umocnić do poziomu 4,10 na koniec 2013 roku. Mniejszej skali osłabienia sprzyjać będzie większe zrównoważenie zewnętrzne polskiej gospodarki (cykliczna poprawa deficytu na rachunku obrotów bieżących).

Uspokojenie cen surowców na globalnych rynkach, obniżki cen kontrolowanych w Polsce (gaz) oraz spowolnienie inflacji w związku z luką popytową sugerują, że inflacja w I połowie 2013 roku może obniżyć się poniżej 1,5% (dolnej granicy celu inflacyjnego NBP). Niska inflacja oraz nieantycypowane, głębsze spowolnienie gospodarcze zachęci RPP do dalszych cięć stóp procentowych. W konsekwencji, BRE Bank prognozuje, że główna stopa NBP spadnie do 3,25% na koniec 2013 roku.

Patrząc przez pryzmat oddolnych działań banków, nabierające tempa spowolnienie odbiło się w danych o agregatach monetarnych i zdeterminowało ostrożną politykę ofertową banków. Obecnie kształtuje się tendencja w kierunku zaostrzania kryteriów przyznawania kredytów oraz spadku presji konkurencyjnej na wzrost depozytów. Przewidywania co do kierunków rozwoju polskiej gospodarki przekładają się na warunki funkcjonowania banków, i tak:

  • w całym 2013 roku oczekiwany jest wzrost depozytów korporacyjnych o około 2%; natomiast w I połowie 2013 roku, BRE Bank oczekuje kontynuacji spadku wolumenu z uwagi na dążenie przedsiębiorstw do finansowania jedynie niezbędnych wydatków ze środków własnych;
  • w odniesieniu do depozytów detalicznych, prognozy BRE Banku wskazują, że ich roczna dynamika będzie miała nadal tendencję spadkową do poziomu zbliżonego do zera w pierwszej połowie 2013 roku. Jest to wynikiem spadku realnego dochodu rozporządzalnego oraz znacznym zainteresowaniem funduszami inwestycyjnymi;
  • recesyjny scenariusz BRE Banku na I połowę 2013 roku przekłada się na wzmocnienie silnego trendu spadkowego akcji kredytowej zarówno dla przedsiębiorstw, jak i gospodarstw domowych:
    • akcja kredytowa dla gospodarstw domowych została ograniczona poprzez wygaśnięcie programu dopłat rządowych „Rodzina na swoim” z końcem 2012 roku oraz odroczeniem uruchomienia nowego programu „Mieszkania dla młodych” przynajmniej do 2014 roku. Sumarycznie, w 2013 roku, BRE Bank spodziewa się około 2% dynamiki wzrostu wolumenu kredytów na nieruchomości (po wyłączeniu zmian kursowych);
    • kredyty korporacyjne odnotują największe spadki w 2013 roku zarówno na dynamikach, wynikające w dużej mierze z efektów bazowych z końca 2011 roku, jaki i wolumenach, wynikające z dalszego osłabienia koniunktury.

W Twoim schowku

Brak dokumentów.
Schowaj schowek